Það hafði alltaf verið planið að skoða Vestfirði og sérstaklega Strandirnar, þar sem MD hafði aldrei orðið svo fræg að sjá þær.

Í lok júlí 2006 brunuðu skötuhjúin norður, Vestfirðir or bust.

Og það var bust - lengst norður á Ströndum einfaldlega fór pústið undan bílnum.  Þetta var á föstudagsmorgni.  Bara ykkur að segja þá eru engin verkstæði á Vestfjörðum opin um helgar.  Það söng í eyrunum á okkur í marga daga eftir að við komum í bæinn.

En við létum það ekki stoppa okkur og mættum í Djúpavík 12 tímum of seint á Sigurrósartónleikana!

En þar var Villi og fyrir helberan klíkuskap fengum við einkatúr um sílarverksmiðjurnar á Djúpavík.  Stórmerkilegur staður! Stórmerkileg framkvæmd!

Síldarverksmiðjurnar á Ströndum voru í blóma frá fjórða fram á sjötta áratuginn.  Það voru engir vegir þangað norður og því var allt efni flutt á skipum og þá var nú eins gott að áætla rétt, enda ekkert hægt að skjótast í Bykó.

Þarna bjuggu um þúsund manns við hvora verksmiðju þegar mest var og sagan segir að fjárfestingin hafi borgað sig á fyrsta árinu.  Húsin eru risastórar verksmiðjur, jafnvel á okkar daga mælikvarða.

Í dag er rekið hótel á Djúpavík með miklum myndarbrag og er vert að mæla með því við alla að koma þar við og upplifa söguna og náttúruna.

Við fórum alveg norður í Ingólfsfjörð þar sem finna má aðra drauga-síldarverksmiðju.  Draumastaður fyrir amatöra eins og okkur og veðrið lék við okkur.

Merkileg líka þessi fjarðaþoka.

Á Vestfjörðum lá dautt alla helgina og þar ríkti þögnin og friðsældin. Nema svona rétt þegar við drunuðum framhjá á pústlausum bílnum.

Eini staðurinn þar sem við vorum ekki með mestu lætin voru við Dynjanda. Hann vann.

Hér var stoppað til að reyna að ná í bifvélavirkja.

Hjalla finnst þessi brandari ekki alveg jafn fyndinn og mér:

Garðar er búinn að sitja þarna þolinmóður í tugi ára.   Lítur ekki út fyrir að hann sé á förum á næstunni.

Ungdomshuset á Súgandafirði?

Við fórum framhjá Breiðavík enda er það eina leiðin til að komast út á Látrabjarg.  Stoppuðum í safninu á Hnjóti, borðuðum á flugvellinum á Patró.  En Látrabjarg er náttúrulega magnaðast og þess vegna eru allar myndirnar þaðan.

Snæfellsjökull norðanfrá.

Svo stoppuðum við á Rauðasandi en hann var grænni en við áttum von á.

Ferðin endaði svo í Flatey en þangað hafði frúin heldur aldrei komið.  Þar er komið alveg dýrðlegt hótel með góðum herbergjum og svona líka fínum veitingastað.

Þorpið í Flatey er náttúrulega krúttlegasta byggð í heimi. Hvar annars staðar eiga menn bíl í stíl við húsið sitt?

Breiðarfjarðarferjan Baldur býður upp á þá góðu þjónustu að ferja mann í Flatey og sjá til þess að bíllinn manns sé á réttum stað þegar maður kemur að vitja hans.

(c)

Margrét Dóra Ragnarsdóttir

&

Hjálmar Gíslason

2006